♥ Subtitle by VIU - Synced by izrin96 ♥
(Episod 8)
Mari pergi. Saya lapar. Si Hyun, mari pergi.
Adakah Soo Ji sudah datang?
Tidak tahu. Dia suruh saya letak panggilan kerana sibuk.
Kenapa?
Awak ada sesuatu yang mahu dikatakan kepadanya?
Awak berdua akan berbaik hari ini, okey?
Mari pergi.
Hei, awak berdua. Cuba berkawan.
Jika awak berdua tidak berbaik,
saya akan pastikan yang awak berpelukan di penjuru.
- Awak hilang akal. - Sangat hilang akal.
Hanya saya yang ambil berat tentang awak berdua.
Makan ini.
Awak perlu makan dengan banyak untuk lakukan mogok lapar nanti.
Apa?
Menentang perkahwinan ibu bapa awak. Mogok lapar.
Dia takkan berjumpa Tae Hee lagi.
Benarkah?
- Kenapa? - Ya, saya mahu hentikannya.
Jadi kenapa?
Ia terlalu memenatkan dan tidak seronok.
Si Hyun,
awak fikir taruhan kita adalah gurauan?
Semudah itu?
Hentikan.
Suruh sahaja dia berlapar sehingga mati.
Walaupun jika mereka berkahwin,
saya merayu mereka simpan rumah yang awak tinggal bersama ibu awak.
Awak kata awak mahu berputus asa kerana ia tidak menyeronokkan.
Bangun dan jawab saya.
Saya tahu.
Saya tahu yang awak lakukannya untuk saya dan saya minta maaf.
Dia tidak sukakan saya.
Apa yang saya boleh lakukan sekarang?
Oh Tuhan, bagaimana dia boleh tidak menyukai awak?
Saya akan berjanji temu dengannya.
Saya curiga tentang gadis yang menolak awak ini.
Berhenti menipu. Awak bukan Se Joo.
Bagaimana awak boleh ditolak? Awak Si Hyun, bukan Se Joo.
Saya faham. Bertenang.
Saya tidak boleh bertenang. Saya tidak faham ini.
Ia...
Saya buat silap. Dia suruh saya pergi.
Apa salah awak?
Mari berbincang.
Si Hyun, awak hanya boleh berhenti selepas awak tamatkan rancangan itu.
- Apa? - Apa?
Pemindahan itu.
Kami telah batalkan pemindahannya ke Asrama Myoungjeong.
Adakah saya seorang yang ingat ini?
- Adakah awak berdua sudah lupa? - Tidak.
Bolehkah dia jangan cuba untuk masuk lagi?
Adakah awak bergurau?
Kenapa? Awak mesti bimbang.
Awak kelihatan seperti mahu bergegas ke sana untuk membantu.
Saya akan pergi...
- jika awak suruh. - Apa?
Saya akan pergi jika awak suruh, bukan kerana saya bimbang.
Saya akan pergi berhampiran pejabat awak.
Adakah awak mahu makan malam bersama?
Saya baru makan malam.
Benarkah?
Awak tidak balas mesej saya hari ini,
jadi saya memutuskan untuk pandu ke sini.
Adakah awak mahu keluar jika awak tidak terlalu sibuk?
Saya tidak mahu makan sendirian.
Saya minta maaf.
Saya masih ada beberapa perkara untuk dibuat.
Baiklah kalau begitu. Teruskan.
Baiklah. Selamat tinggal.
Setiausaha Lee.
Mari sambung kerja kita esok.
Awak boleh pulang ke rumah.
Awak boleh benarkan pemandu pergi juga.
Maaf? Baik.
Tapi Naib Pengerusi Kwon, bagaimana awak mahu pulang?
Saya tahu bagaimana untuk ambil kereta api bawah tanah.
Selamat tinggal. Jumpa awak esok.
Angin ini. Lampu-lampu ini.
Saya mesti adalah puntianak di kehidupan masa lalu saya.
Kenapa saya sangat sukakan malam?
Puntianak tiada kehidupan masa lalu.
Keabadian mereka berakhir bila mereka jadi debu...
di bawah sinar matahari.
Soo Ji, bukankah saya betul?
Semua wanita sukakan puntianak.
Maksud saya, lihat pada semua filem, bukan hanya buku-buku klasik.
Ada "Interview with the Vampire"...
dan karya abang saya Jim Jarmusch "Only Lovers Left Alive".
Ia sejuk. Naikkan tingkap.
Perlukah saya?
Berhenti!
Berhenti di sini.
Sebab inilah kita mesti keluar pada waktu malam.
Burung awal pagi hanya tangkap serangga,
tapi keluar pada waktu malam...
dan awak tangkap sesuatu untuk hidup selama-lamanya.
Lihatlah.
Kawan, saya perlu tinggalkan awak.
- Hei, awak mahu keluar? - Awak mahu pergi mana?
Abang kesayangan, apa yang awak buat di sini?
- Adakah awak kenal dia? - Oh ya.
Dia kadang-kadang sangat bertuah.
Dia buat saya keluar dalam sejuk ini dan dia tinggalkan kita.
- Gembira berjumpa awak. - Helo.
Awak mahu duduk di hadapan?
Saya lihat gambar awak semasa kecil hari ini.
Kenapa awak tidak cakap awak tahu rumah...
Tidak.
Saya rasa sangat bersalah pada awak.
Maaf.
Awak boleh tanya apa sahaja awak mahu.
Awak ada banyak soalan.
Awak tinggal di Seoul?
Tidak, bilik kerja saya di Incheon.
Saya tinggal bersama Geum Sil semasa pameran itu diadakan.
Anak saya pergi ke universiti di Seoul.
Dia pelajar tahun pertama.
Dia masih bencikan saya.
Anak awak sebaya. Awak akan tahu mereka bagaimana.
Ayah dia masih tinggal di luar negara...
dan saya fikir dia berhubung dengan dia.
Saya pasti dia tidak apa-apa dan saya baik sahaja di sini.
- Oh begitu. - Oh Tuhan.
Saya rasa awak akan tanya jika saya tunggu lama pada hari itu.
Saya tidak layak tanya.
Saya tahu awak akan jadi naib pengerusi.
Dan beberapa perkara lain tentang awak.
- Bagaimana? - Awak terkenal.
Walau jika saya tidak mahu tahu,
saya baca tentang awak dalam majalah di salun rambut...
atau bahagian ekonomi akhbar.
Saya lambat dapat tahu isteri awak mati setelah beberapa bulan.
Sebab itulah awak tidak muncul.
Ia masuk akal.
Untuk beberapa tahun itu,
awak mesti salahkan saya.
Saya bukan dalam fikiran yang betul.
Anak saya sangat sakit dulu disebabkan kemalangan kereta.
Saya fikir banyak kali...
betapa bagusnya ia...
jika awak datang jumpa saya hari itu.
Jika saya tidak pulang,
jadi saya tidak akan bergaduh dengan anak saya.
Ibunya hilang akal kerana menunggu lelaki yang tidak pernah muncul...
dan tidak tahu anaknya berlari dengan menangis.
Saya salahkan diri saya, bukan awak.
Tidak mengapa, ia semua di masa lalu.
Awak banyak menderita juga?
Anak awak. Bagaimana dengan dia?
Tempat ini...
tidak banyak berubah, betul?
Tidak, ia berubah.
Kadangkala, saya singgah.
Oh Tuhan.
Saya tidak boleh masuk.
Walaupun saya berdekatan, saya cuma kecewa dan lalu sahaja.
Awak tahu,
kita berdua hampir tidak berjaya untuk berpindah.
Kita berpisah 20 tahun yang lalu...
dan gagal untuk berjumpa beberapa tahun lalu.
Saya sedar sesuatu selepas itu.
Jika kita...
terlepas untuk berjumpa satu sama lain banyak kali,
kita tidak dijodohkan untuk bersama.
Tapi,
kita berjumpa lagi sekarang.
Betul.
Dan ini dia.
Saya mahu melihat awak sekali lagi.
Walau apapun ia,
saya mahu beritahu awak apa yang saya baru buat.
Ada hari, saya mahu menyalahkan awak.
Dan ada hari, saya mahu cakap yang saya rindukan awak.
Pada hari itu, dua tahun yang lalu,
saya fikir saya patut beritahu awak apa yang saya pendam.
Saya ingin tahu berapa lama masa yang diambil.
Itu apa yang saya fikir semasa menunggu awak.
Tapi lihat.
Ia cuma mengambil masa tiga minit.
Sekarang kita sudah tua,
tidak banyak yang kita mahu cakap.
Ia sukar.
Jangan buat lagi.
Adakah awak faham apa yang saya sampaikan?
Ya.
Kita tidak patut melakukannya lagi.
Nombor awak.
- Apa? - Berikan saya nombor awak.
Apa?
Apa yang mahu dikatakan pada zaman kita? Berikan saya nombor awak.
Awak tidak berubah langsung. Awak masih degil dan liar.
Adakah rakan sekerja awak tahu perangai awak begini?
Sudah cukup untuk malam ini.
Saya akan bawa awak pulang ke rumah.
Setiausaha Yoon, awak rasa...
saya agak menyedihkan.
Itulah sebabnya awak ada di sini, tidak mampu pulang ke rumah.
Jangan pandang saya seperti itu.
Kenapa merahsiakannya daripada Se Joo?
Merahsiakan apa?
Taruhan kita.
Dia fikir siapa yang kalah akan mogok lapar.
Kenapa awak peduli? Awak mahu berhenti.
Dia mungkin kecewa jika dia dapat tahu nanti.
Dia ada di sana semasa kita mula berbincang...
untuk berkahwin sebelum ibu bapa kita lakukannya.
Adakah itu apa yang awak pedulikan sekarang?
Saya cuma tidak faham.
Hei. Choi Soo Ji!
Choi Soo Ji.
Apa kena dengan awak?
Bagaimana jika awak cedera?
Awak bimbang Se Joo akan terluka.
Bagaimana pula dengan saya? Awak tidak peduli tentang saya?
Kenapa saya tidak boleh beritahunya?
Saya rasa malu, sebab itulah.
Saya sudah malu ibu saya berkahwin. Apa lagi saya boleh katakan?
Ibu saya berkahwin kerana duit,
tetapi saya menghargai maruah saya, jadi saya membuat taruhan?
Kenapa awak cakap begitu? Kenapa awak malu dengan kami?
Adakah awak tahu bagaimana saya rasa?
Awak tidak perlu bimbang sama sekali.
Awak boleh hidup tenang...
jadi pindah balik ke rumah yang saya tidak benarkan ibu saya masuk.
Hanya saya perlu menderita di antara mereka berdua.
Sebab itu saya bertindak seperti ini!
Kenapa awak cakap perkara seperti itu?
- Dengar cakap saya. - Saya tidak peduli.
Sama ada mereka berkahwin atau tidak,
apa yang ibu saya lakukan pada awak bukan kebimbangan saya lagi.
Jangan cuba menenangkan saya atau berpura-pura yang awak faham.
Jangan buat apa-apa!
Tidak bolehkah...
awak mempercayai bagaimana saya rasa?
Eun Tae Hee...
tiada kaitan dengan kita.
Dia berkaitan sekarang.
Saya melihatnya dalam mata awak.
Apa kaitan dia dengan kita? Apa yang awak nampak?
- Awak bimbang tentang dia. - Kenapa saya bimbang?
Saya terlupa tentang harinya pindah. Awak tahu, bukan?
Saya menjengkelkan dan pergi kerana...
awak suruh saya kejar dia jika saya bimbang mengenainya.
Boleh awak dengar cakap saya, Soo Ji?
Awak akan demam. Mari pergi.
Pandang saya.
Beritahu sahaja.
Saya tidak akan buat awak rasa sedih...
atau tertekan lagi.
Ayah saya akan melayan awak dengan baik.
Dan jika mereka bahagia bersama, itu yang paling penting.
Awak tidak perlu bimbang. Awak boleh buat apa sahaja awak mahu.
Adakah itu tidak mencukupi?
- Awak? - Apa?
Kenapa awak cakap begini seperti awak tidak berada di sana?
Saya perlu menyertai tentera.
Datanglah melawat saya.
Selepas itu saya akan berada di sisi awak apabila saya kembali.
- Alihkannya. - Soo Ji.
Awak perlu fikirkan sesuatu yang ringkas.
Kenapa awak bimbang tentang...
banyak perkara dengan kepala yang kecil?
Hentikannya.
Apa?
Berhenti buat...
perkara ini kepada saya.
Okey.
Hei.
Jika awak cuba bersikap seperti abang saya,
saya akan bunuh awak.
Sudah tentu. Saya takkan buat begitu.
- Selamat tinggal. - Selamat tinggal.
Soo Ji.
Oh Tuhan, ini kawan saya.
Tidak, dia senior saya.
Bukankah...
anak saya sangat cantik?
Saya tidak pernah lihat Puan Myung terlalu mabuk.
Selamat tinggal, Joon Young.
Maksud saya, Setiausaha Yoon.
Maafkan saya.
Adakah awak datang sebagai kakitangan Kumpulan JK,
atau awak datang sebagai kawan ibu saya?
Jangan bimbang.
Eun Tae Hee sudah pagi. Bangun.
Saya tahu.
Apa-apa sahaja. Dia akan uruskannya.
Sediakan pasport awak. Mari pergi ke Hong Kong.
(Apa yang awak cakapkan ini?)
(Mari makan dim sum. Hari ini salji akan turun.)
Ya, Soo Ji suka makan dim sum...
apabila salji turun.
Kenapa salji perlu turun hari ini?
Saya benar-benar minta maaf.
Saya ingat...
awak akan tolong saya angkat ini juga.
Saya di sini hanya untuk bawa dan letak sahaja.
Jika awak mahu saya angkat, ia akan di tambah 30 dolar.
Ya, tolong angkat.
Awak patut hubungi teman lelaki awak.
Awak tiada teman lelaki?
Tidak guna, saya tidak suka musim sejuk.
Adakah saya perlu ke sana?
Awak perlukan bantuan apabila sampai ke sana, bukan?
Itu dikenakan cas tambahan.
- Apa? - Cik.
Awak dapat berurusan dengan mudah disebabkan saya.
Hei, Si Hyun.
- Beri kepada saya. - Tidak perlu.
- Biarkan saya ambil. - Tidak mengapa.
Berikan pada saya.
Biarkan. Saya akan buat.
Kenapa dia menjadi marah?
Adakah awak berdua bergaduh?
Biarkan dia kali ini.
Ia bukan begitu.
Tangkap ini.
Di sini.
Mari pergi.
Tuan.
Kami akan pergi naik kereta saya.
Apa?
Saya kata akan berpindah masuk hari ini.
Apa maksud awak ianya orang yang berbeza?
Kita tidak tahu.
Ada orang lain yang berpindah ke bilik itu.
Apa?
Sebentar.
(Asrama Myoungjeong)
Helo. Saya Eun Tae Hee, pelajar biasiswa.
Saya datang untuk berpindah, tapi ada kesilapan.
Apa?
Saya tidak pernah hubungi minta batalkan pemindahan bilik.
Siapa kata begitu? Saya tidak pernah telefon.
Kenapa saya mahu batalkan bilik?
Tiada tempat lain saya boleh pergi.
Kenapa awak suka menangis?
Awak akan jumpa penyelesaian.
Saya sudah tiada rumah. Bagaimana saya tidak menangis?
Mari pergi sekarang.
Mahu pergi ke mana?
Saya yakin ini satu kesilapan atau sesuatu.
Kenapa tidak dengar cakap saya?
Lepaskan saya.
Di manakah kita?
Rumah.
Awak tidur seperti bayi.
Cuaca sejuk, jadi awak perlu naik ke atas. Mungkin tiada ada apa-apa.
Kereta ini milik ibu saya.
Kata laluannya adalah...
nombor telefon awak.
Apa yang saya harapkan?
Adakah awak bergurau dengan saya?
Saya sudah rasa marah kerana tadi.
Nombor telefon awak adalah kata laluannya.
Ya, ianya bukan 4112.
Adakah awak dungu? Tekan seluruh nombor.
Apa?
Saya letak panggilan.
Apa ini, Si Hyun?
Berapa kali saya perlu beritahu awak?
Itu kereta ibu saya.
Bagaimana saya boleh jadi pencuri?
Kami perlu siasat...
kerana kami terima laporan.
Siapa yang buat laporan?
Encik Kwon Seok Woo.
Ayah awak.
Ayah awak pasti buat laporan kerana awak sudah lama tidak pulang.
Di bawah nama siapa kereta ini didaftarkan?
Si Hyun, awak kata ini kereta ibu awak, bukan?
Ya, betul.
Nama yang disenaraikan di bawah pendaftaran kereta adalah pemilik.
Jika pemilik mati, perwarisan berkuat kuasa serta merta.
Jadi pewaris secara automatik menjadi pemilik sah.
Itu bermaksud kereta ini dimiliki ayah kawan saya dan kawan saya.
Itu bermaksud kawan saya adalah pemilik bersama.
Dan memandangkan dia pandu kereta itu,
pemilik bersama sudah buat perjanjian tersirat.
Jika dia dibenarkan untuk pandu ia, awak tidak boleh penjarakan dia.
Jadi ini bukan kecurian, bukan?
Ya, awak betul.
Oh Tuhan, awak patut pulang dan berbincang dengan ayah awak.
Dan pastikan awak laporkan perwarisan awak.
Ahli keluarga tidak patut laporkan satu sama lain.
Dan kereta itu bersih daripada rekod kemalangan.
Apa?
Tiada rekod kemalangan?
Tiada.
Kenapa?
Tunggu.
Ibu saya mati kerana kemalangan...
yang berlaku dengan kereta ini.
Jika kemalangan menyebabkan kematian, ia sepatutnya dilaporkan.
Saya adalah wakil Encik Kwon.
Awak boleh berbincang dengan saya.
(Ketua Setiausaha Yoon Joon Young)
Wakil dia sudah ada di sini.
Saya akan uruskan yang lain.
Mari pergi. Awak pasti lapar.
Saya fikir tofu agak melampau.
Awak tidak pernah lihat ayah laporkan anakya, bukan?
Keluarga saya kucar-kacir.
Keluarga saya juga lebih kurang sama.
Pernah awak jumpa seorang ayah...
yang berhenti jadi profesor kerana dia sukakan seseorang?
Apa yang lebih teruk ialah...
yang dia bertepuk sebelah tangan pada isterinya,
yang merupakan ibu saya.
Hati lelaki yang semakin sakit...
kerana sembunyikan perasaannya...
adalah ayah awak.
Ya.
Ibu saya masih fikir dia bekerja sebagai profesor,
tapi dia pekerja barista sekarang. Tidakkah ia menakjubkan?
Ya.
Ia menakjubkan.
Saya dengar teman wanitanya pelajar undang-undang.
Kenapa ini? Awak tidak apa-apa?
Saya tidak apa-apa. Saya cuma makan terlalu cepat.
Ia sejuk sedikit.
Saya ingat awak kata awak panas secara semula jadi.
Adakah awak demam?
Ia terlalu sejuk hari ini. Awak sepatutnya duduk di rumah.
Awak datang kerana awak risau tentang saya.
Sudah tentu.
Bagaimana lelaki yang senyum seperti dungu...
di depan kereta polis mahu uruskannya?
Itu menarik.
Saya nampak...
awak lukis saya.
Awak tertangkap...
sukakan saya, bukan?
Oh, ia...
Itu? Ia cuma...
- Bukan itu sebabnya... - Tidak mengapa.
Awak boleh jawab perlahan-lahan.
Saya rasa...
saya...
sudah sukakan awak.
Awak takkan menyesal?
Apa? Menyesal apa?
Satu,
dua.
Di dalam saya...
ada rahsia yang mula membesar.
Ia salji.
Awak tahu ia nasib baik untuk pindah pada hari salji turun?
Adakah sesuatu yang bagus akan berlaku pada saya?
Terima kasih.
Saya pasti sesat tanpa awak.
Bila kita sampai,
saya akan belanja awak jajangmyeon dan khinzir masam manis.
Baiklah.
Biar saya tinggal dengan orang yang saya cintai.
Saya harap impian itu jadi kenyataan.
♥ Subtitle by VIU - Synced by izrin96 ♥
(Penggoda)